Leer hoe om 'n wiel om te ruil

30 VOOR 30, Leer hoe om 'n wiel om te ruil

Ek het nog altyd gewonder hoe weet mens, nee dis nie die weet van ek het die regte persoon gevind weet nie, ek praat van wanneer weet mens jy het ‘n pap wiel. Wel ek weet van drie maniere. 1. Jy sien die pap wiel. 2. Jy hoor die pap wiel. 3. Jy voel die pap wiel. So ja, as jou sintuie in plek is, dan weet jy.

Mens hoor so baie van mense, veral meisies wat sê haar pa het gesê voor sy ‘n kar mag kry, moet sy eers leer hoe om ‘n pap wiel om te ruil. Ek dink verseker dis ‘n reël wat my pa ook sou maak, maar ongelukkig was ek nog nie eers naby kar bestuur toe my pa oorlede is nie.

Ek leer toe bestuur en sonder om daaraan te dink het ek nooit geleer nie, net omdat ek nie daaraan gedink het nie en for some reason gedink het dit is nie rerig nodig nie. Hoe baie kry mens nou ‘n pap wiel en as ek een kry, deal ek daarmee op die oomblik.

My ouma het net nou die dag vir my gesê dat sy in die 92jaar van lewe nog nooit ‘n pap wiel moes ruil nie, dalk is ek ook so gelukkig. Toe nou nie, ek onthou die eerste keer toe ek by my kar kom, dit was by die universiteit en daar kom ek na klas op die pap wiel af. Oh vrek … nou moet ek daarmee deal. Wag die garage is naby, iemand sal my daar kan help. Ja ek het met ‘n pap wiel gery, mamma gebel en laat weet ek is oky, die mense hier help my mooi. Ek het duidelik ook nie geweet dat jou rim kan beskadig as jy met ‘n pap wiel ry nie. Gelukkig het dit ook nie.

Dit raak toe nou een van daai dinge, “Eendag wil ek leer hoe om ‘n wiel om te ruil”. Ek is seker as ek in ‘n situasie waar die garage nie naby is nie en ek eenvoudig dit net moes doen, sou ek dit kon regkry. Let wel, ek sou sukkel.

Ek is op ‘n stadium toe verlief op ‘n goeie vriend, soveel so dat ek al soos ‘n kind in hulle huis gevoel het en sy pa my sou leer hoe om ‘n wiel te ruil. Die vriendskap, of die verliefheid het nie van albei kante af gekom nie, die vriendskap het doodgeloop en so het hy of sy pa my toe nou nie geleer hoe om die verdomde wiel te ruil nie.

Toemaar ons deal daarmee, maar ongelukkig het die pap wiele ook nie soos die vriendskap doodgeloop nie.

Ek ry op ‘n dag terug huis toe nadat ek ‘n bruid vir haar mooi dag grimeer het en ek raak ewe skielik bewus van hierdie “chopper” bo my, of nee ek hoor hierdie “Chopper”. Heel obvious soek ek en sien net mooi niks. Die chopper se geluid het toe later my kar se vibrasie ook aangestas. Dis toe nou waar ek weet. Die chopper se geluid is my pap wiel teen die teer. Ek het sopas verby ‘n plakkerskamp gery en my gedagtes flits terug na die nuus van ‘n paar weke gelede van mense wat langs die pad vermoor is omdat hulle gaan staan het sonder brandstof. Hierdie is NIE die tyd om te stop en jou foon uit te haal, te Google en vandag te leer hoe om ‘n pap wiel te ruil nie.

911 – Bel vir mammie (kêrel is weg op ‘n hokkietoer). Benoude boude en stem: “Mam, ek het ‘n pap wiel, maar ek kan nie nou stop nie, hoe erg is dit as ek met die pap wiel ry”. Na mamma toe met broeder gesels het, is die verdict, ry stadig na die naaste vulstasie, ons kan die rim vervang maar nie ‘n lewe nie. Daar ry ek toe nou my band in sy moer in, maar dis seker die minste want hier is ek om die storie te vertel en die rim was fine. Kan julle glo!? Dankie tog vir petroljoggies wat weereens baie mooi en vriendelik gehelp het, want nogsteeds weet Mareli nie hoe nie.

Ek begin toe die 30 voor 30 journey en ek dink nie eers aan “Kom ons leer om ‘n wiel te ruil” nie. Ek het eers later dit as nog ‘n uitdaging bygesit. So hier is ek, ek het nou uiteindelik geleer, nadat ek weer my deadline van die 27ste gemis en ek blog oor iets wat nie eers op my lysie is nie, maar weet jy wat – whatever! Ek post at least nogsteeds en ek sal net op ‘n volgende maand 2 blog posts doen.

Sidenote: Hierdie “I don’t really care houding” het sekerlik glad nie iets met die feit te doen dat ek op die oomblik besig is om “The subtle art of not giving a fuck” te lees nie. (As jy dit gemis het, ek is nou sarkasties) en by the way, working on my 30 boeke wat ek moet lees! Anyway lets go on. Soja, eks basies nou besig met my 31 voor 30 uitdaging, ‘n volgende maand post ek maar 2 dinge.

Om toe nou eventually te leer hoe om ‘n wiel om te ruil, het toe nou eintlik vanself gebeur, of ek was semi gedwing om dit te doen. Ons hou lekker Desember vakansie, al was ons Jan-tuisbly, maar lekker gekuier saam met familie wat van oorsee af kom. Die dag ry ons Voortrekker monument toe en ek sê vir kêrel, ons moet na my band kyk ek voel en hoor ‘n chopper wat aan die kom is. Ons is nog veilig, dis darem net ‘n slow puncture. So ry ons vir ‘n paar dae nie met my kar nie en toe ons weer sien, het die chopper platgesak. Die wiel is pap. In dieselfde week sak daar ‘n chopper op kêrel se band ook neer, dieselfde kant, dieselfde wiel (so lief is ons blykbaar vir mekaar dat ons selfde bande pap is) en kêrel sê dis nou ‘n goeie tyd om te leer. Nou ja, sy band is geruil, hy sal my lei deur myne.

  1. Kar moet in rat wees.
  2. Skroef die boute op die wiel in ‘n sterformasie klien bietjie los. Hierdie is nie maklik nie. Ek moes wel op die “lever” (wat die boute losdraai) gaan staan om dit los te kry.
  3. Jack die kar op. Daar is ‘n hakkie naby die wiel waar die Jack inpas. Die wiel moet ‘n klein bietjie van die grond af gelig wees.
  4. Sit die spaarwiel onder die kar, sodat as daar iets met die Jack gebeur, jou wiel nie beskadig van die impak nie.
  5. Maak die boute verder in die sterformasie los sodat die wiel kan afkom.
  6. Haal die wiel af… Duh
  7. Sit die spaarwiel op, hy het nog laas onder die kar gelê.
  8. Maak die boute weer in ‘n sterformasie vas, net sodat die wiel in plek kan bly.
  9. Jack die kar af.
  10. Maak die boute stywer vas, sodat iemand weer op die lewer moet staan om dit los te kry.
  11. Sit jou wieldop op.
  12. Bere jou pap wiel en vat dit na professionals toe.
  • Hierdie is nie so maklik soos die stappe lyk nie.
  • Indien jy makeup opgehad het voor jy dit gedoen het, gaan jy nie meer makeup aanhê na jy dit gedoen het nie.
  • Jy gaan sweet.
  • Jy gaan warm kry.
  • Jy gaan sukkel en soos ‘n idioot voel en heel waarskynlik soos een lyk ook.
  • Jy gaan moontlik agterkom jy is nie so sterk soos wat jy gedink het nie.
  • Jy gaan vuil aan die ander kant uitkom.
  • Jy gaan dit regkry en baie trots wees op jouself, want jy gaan die volgende keer presies weet wat om te doen

Daar leer ek toe uiteindelik hoe om die verdomde wiel te ruil. Na choppers en Voortrekker Monument uitstappies, hoop ek rerig nie ek hoef dit gou weer te doen nie, maar eks baie bly ek weet nou hoe.

Dankie kêrel vir jou hulp en natuurlik weer foto’s neem terwyl jy van die kant af beduie het.

Tot die volgende uitdaging.
XX


Macrame

30 VOOR 30, Doen Macrame

“Crafting fills my life … and my kitchen table, closets, bedroom, living room…”

“A girl and a glue gun”

Macrame was so deel van ons almal se lewe sonder dat ons dit eintlik agtergekom het. Dit is een van daai dinge, soos vinyls, wat ons generasie oor mal is, net om te hoor hoe jou ma vir jou sê: “Dit was hoogmode in ons dae”. Dit is dan wanneer jy onthou van die snaakse tou goed wat in jou ma se badkamer gehang het, of die lampskerm in die sitkamer wat met tou versier is.

Dankie ma, hierdie is maar net nog iets wat so cool was in julle tyd, maar let wel, wat later as kommin gesien is, uitgefade het en nou weer herondek is. Dit laat my dink aan hoe baie dinge ons generasie weer van voor af ontdek en ‘n liefde voor kry.

Macrame het baie lank voor ons ouers dit in hulle huise gebruik het begin. ‘n Oulike “Meisiekind” waaroor ek julle netnou meer gaan vertel, het vir my bietjie van ‘n Macrame agtergrond gegee. Ek dink min mense weet dat Macrame eintlik heel eenvoudig is en dat almal wat al met ‘n tou gewerk het en ‘n knoop gemaak het, al ‘n stukkie Macrame gedoen het. Gedurende die 13de eeu het Arabiere die knope gebruik as versiering en as afwerking vir hulle “hand-woven textiles”. Dit is gewoonlik gebruik as matte/komberse wat hulle oor die kamele gegooi het en daarop gereis het. Die “Sailors” het die kuns aan die gang gehou, waar hulle moes knope maak om hulle seile te hys en stewig te hou. Die “Sailors” het dan ook Macrame kuns gemaak as tydsverdryf en dan op land verkoop. So het Macrame meer lande en kulture bereik.

Ek het nie baie van Macrame geweet voor my 30-voor-30 uitdaging nie. Ek moet eerlik sê dit was iets wat ek iewers raakgesien of raakgelees het en besluit het, dit wil ek doen. Macrame kom toe op my lys en toe eers gaan doen ek bietjie navorsing daaroor.

Wow, hoekom het ek nie lankal hierdie probeer nie? Dit lyk amazing, ek wil nou alles Macrame! Ek het toe ook meer begin oplet oor hoe groot trend Macrame is en hoe dit in alledaagse dinge voorkom. Oorbelle, tafeldoeke se randjies, serpe, sleutelhouers, armbande ens. Ek dink ek het ‘n nuwe “craft” liefde gevind.

Oky maar waar begin ek knoop…???

Google is your friend en ek glo mens kan enige ding op Youtube leer. Ek gaan snuffel toe so bietjie rond, kom op ‘n oulike paar websites en Youtube videos af wat my verseker genoeg sal kan leer van die kunsvorm.

Ek soek toe op die internet rond waar ek Macrame koord kan koop en vind toe ‘n baie oulike website “Meisiekind“, wat nie net Macrame koord en kuns verkoop nie, maar hiedie “Meisiekind” doen werkswinkels. Dadelik stuur ek ‘n enquiry want hoekom wil ek hierdie uitdaging alleen aanpak as ek dit saam met ‘n paar vriendinne kan doen.
Meisiekind doen toe workshops en ek bespreek haar vir ‘n dag waar ek ‘n paar vriendinne die kuns van Macrame kan leer.

Nou ja, ek glo nie in toeval nie en ek glo ook dat daar ‘n rede is dat ek op Meisiekind se website afgekom het. Ek en sy het sommer dadelik lekker gesels en glo en hoop ons paadjie gaan nie eindig by die workshop wat sy kom aanbied het nie. Sy is baie lieflike mens, met ‘n mooi hart. Haar storie is amazing en baie inspirerend. Dan natuurlik knoop sy baie mooi. Gaan loer gerus en book haar vir ‘n workshop of troue!!

So doen ons toe die workshop en ek love elke oomblik daarvan. Ons het ‘n verskeidenheid van knope geleer en ‘n paar van ons het Muurkuns gemaak waar die ander Planters gemaak het. Almal sin het baie mooi uitgekom. Dit was nie so moeilik soos wat ek gedink het nie en verseker baie relaxing. Ek het wel nie gedink dat mens se arms kan so moeg raak nie, maar mens raak gou gewoond daaraan. Moet ook nie dink jy gaan dit doen en dit gaan perfek uitkom nie – daar gaan verseker ‘n paar keer wees wat jy jou werk moet lostrek en weer begin. Op die ou end is jy bly want dit maak ‘n groot verskil in die eindproduk.

Die Makrame gier het nie daar gestop nie en ek het daarna weer terug gegaan na die websites en Youtube videos en verder geknoop.

Ek het nog nie naasteby al die knope en dinge geleer wat daar is nie, ek is seker dit sal ‘n 30 maande uitdaging op sy eie kan wees, maar ek moet eerlik sê ek is verseker nog nie klaar met Macrame nie.

Vir nou gaan ek verder knoop en die volgende uitdaging aanpak.
Tot volgende keer

Bye!

Dankie weereens aan my liewe kêrel vir die fotos
Dankie Charlotte van Meisiekind dat jy jou liefde vir die kuns en storie met ons kom deel het
Dankie Christine, Bianca, Corné, Andrea en Juanita dat julle die uitdaging saam met my gedoen het en gedeel het in die pret

Skuimpies, Fudge & Honeycomb

30 VOOR 30, Skuimpies, Fudge en Honeycomb

“When life throws you lemons, make lemon Meringue pie”

‘n Cheesy quote deur iemand wie se naam nie by die quote op die internet gestaan het nie.

Skuimpies

Die De Vosse was nog altyd daar. Vandat ek kan onthou, ken ons die De Vosse. Hulle was maar nog altyd deel van ons grootwordjare.

Voor ek en my boetie self al spikkels in my ouers se oë was, het my ma hulle na Centurion verhuis en ook by ‘n nuwe kerk ingeskakel. Omtrent dieselfde tyd, word die nuwe predikantspaar in die gemeente verwelkom en so ontmoet hulle vir Ds Daniël de Vos en sy vrou, Pat en raak bevriend met hulle. Al die kinders word intussen gebore en ons kuier oor en weer. Dit is die De Vosse, dominee Daniël, sy vrou tannie Pat en kinders, Hugo en Helen. Ek het vir Ds Daniël wel nooit rerig as die dominee gesien nie, nie dat hy nie ‘n goeie dominee is nie, maar omdat hy ‘n allerdaagse mens is. Hulle was ons huisvriende, ons tipe mense en dis hoe ek hulle geken het, as oom Daniël wat toevallig elke 2de Sondag voor in die kerk staan, tannie Pat, ek was nooit seker watse werk sy gedoen het nie en dan ons maatjies.

So het ons saam met hulle kinders groot geword en oor en weer gekuier. Met een van hulle se verjaarsdae was daar altyd ‘n saamkuier by hulle huis. Ek onthou deel van die verjaarsdag versnapperings was daar ‘n bakkie met die lekkerste skuimpies wat ek al ooit in my lewe geëet het. Ek het gedink net hulle huis kan hierdie magical skuimpies maak. Ek het altyd so uitgesien na die skuimpies wanneer ons genooi was vir ‘n verjaarsdag. Daar was nie ‘n winkel wat sulke lekker skuimpies kon maak nie. Nie dat my ma nie kan bak en brou nie, maar ons het net nooit skuimpies gemaak nie, vir geen spesifieke rede nie.

Soos ek ouer geword het en meer van kos maak en bak begin hou het, was skuimpies maar nog altyd iets “wat ek nog eendag wou maak”. Tyrone, ‘n vriend wat ook bekend staan as ‘n sjef, het dadelik sy skuimpieresep met my gedeel toe ek die 30 voor 30 uitdaging aangepak het, maar iewers het my kleindogtertjie herinnering ingeskop en wou ek daardie skuimpies wat net in die De Vosse se huis gemaak kan word maak, ook probeer. Come what may, ek wil daai magical skuimpies maak.

Dit draai toe uit dat hierdie magical skuimpies eintlik ‘n Sarie resep van 1998 is, whatever, dit is die De Vosse se skuimpies.

So maak ek toe hierdie skuimpies en net omdat ek so vrek baie van skuimpies hou het ek nie eers 2 keer gedink om Tyrone se resep ook te probeer nie. Hoe meer hoe beter!!

Natuurlik het ek weer ‘n paar goedjies agtergekom in die hele proses van skuimpies maak:

  • Skuimpies is nie so moeilik soos wat ek gedink het nie.
  • Die weer kan actually ‘n invloed op die skuimpies hê.
  • Maak seker jou bakke is silwerskoon. Tyrone se raad, vee die bakke met bietjie suurlemoensap uit om te verseker dit is skoon.
  • Mareli het paranoid geraak alles met suurlemoensap skoongemaak.
  • Dis interessant hoe daar verskillende resepte vir 1 ding is en die baktyd en temperatuur van die oond met die verskillende resepte verskil.
  • Daar kom op die ou end nogsteeds skuimpies uit, maak nie saak watse resep jy volg nie, jy kry nogsteeds ‘n skuimpie.
  • Die baktyd van die skuimpies is nie standaard vas nie, as jy wil hê jou skuimpie moet meer hard as taai in die middel wees, laat die skuimpie langer bak.
  • Indien jy nie ‘n spuitsak het nie, werk ‘n ziplock sakkie net so goed as jy die hoek afsny.
  • ‘n Spuitsak werk op die ou end baie beter en het ‘n mooier effek.
  • Volgende sal ek maar ‘n Pavlova moet aanpak, as ek die basis nou kan maak, hoekom nie die hele poeding nie.
  • As Mareli eers begin skuimpies eet, is daar nie sommer ophou nie.

Fudge

Ek het nie rerig ‘n baie exciting storie as dit by fudge kom nie en ek is verseker nie so lief vir fudge soos wat ek vir skuimpies is nie, maar dit was iets wat ek nog nooit gemaak het nie en ook nie iets wat ons sommer in die huis gemaak het nie.

Nee soos ek al vroeër gesê het, my ma is verseker nie lui nie as dit by kosmaak of bak of quite frankly enige-iets kom nie en dis ook nie asof sy in die huis gebak het nie, maar as daar gebak was, was dit cupcakes, haar lekkerste wit oondpankoek, flapjacks, chocolate brownies en rice crispies koekies. Het ek ook al gesê my ma maak die LEKKERSTE beskuit in die wêreld! (Message my vir bestellings, no jokes!)

In elk geval, ons het baie lekker dinge gemaak in die huis, maar fudge was net nie een van dit nie. Ek verstaan nou hoekom. Oh my, wat ‘n proses en blykbaar as jy fudge maak is dit nogal algemeen dat jou fudge kan flop. So vra ek toe nou maar rond vir ‘n paar resepte en onthou met my Au pair dae dat die kinders se ouma die lekkerste fudge ooit gemaak het. Kry toe die resep en hoor ek moet vir 3 ure roer!! 3 ure, jy joke seker, ek wil in daai tyd fudge, skuimpies en nog iets maak. Ons sal ‘n ander resep moet volg. Toe is daar ‘n baie vinnig en maklike resep wat mens in die mikrogolfoond kon maak, dit kan werk, maar ek voel toe dis so half ‘n maklike cheat manier. Ek het nog altyd die idee gekry dat mens fudge in ‘n pot op die stoof moet maak. So ons moet nog soek.

Tannie Doulina, my ma se sussie, gee toe vir ons ‘n baie lekker resep wat kondensmelk (eks klaar oortuig) inkry, wat op die stoof gemaak word en net 25 min geroer moet word. Nou dit kan ek doen. Baie interessant, dat jy die mengsel met ‘n eierspaan moet roer sodat die fudge nie vasbrand nie, wat natuurlik baie sin maak. So begin die proses. Smelt die botter en gouestroop, voeg kondensmelk en kookmelk by, meng die suiker en koekmeel (ja jy het reg gehoor koekmeel) en voeg by. Meng tot kookpunt en gooi kremetart by. 25 minute se kook later, tot by sagtebal effek, doen nog ‘n paar stappe en daar gooi ons toe die fudge in ‘n gesmeerde pan. Whala!!
Ons het fudge gemaak, kan dit so maklik wees… ek dink maar dit was meer ‘n kwessie van beginners luck. Volgens die proefkonyne of moet ek dalk eerder sê die proe-konyne, het dit perfek uitgekom. Soos my ma gesê het: “My kind, die eerste keer wat jy fudge gemaak het, het jy fudge gemaak.” Huh? Hahahahaha! Wat sê mamma!? Basies die eerste keer wat ek dit aangepak het, het ek dit reg gemaak sonder dat dit geflop het.

Natuurlik is mens maar bietjie hard op jouself en is daar nog ‘n titsel twyfel, maar daar gelaat die fudge was lekker.

Dit was vir my rerig interessant dat daar weereens ‘n paar resepte was wat elk verskillende bestandele en instruksies gehad het maar elkeen kom by fudge uit. Jy moet net kies hoe en watse pad jy wil volg.

*Sagtebal effek…

Ja daar bestaan so iets. Mens moet eintlik die bak termometer hê, maar indien jy nie het nie, kan jy ‘n balletjie van die mengsel in ‘n glas koue water gooi. As die mengsel oplos is die fudge nog nie reg nie, maar as dit in sy vorm bly, het die mengesel sy sagtebal effek bereik.

Honeycomb

Honeycomb… ook bekend as die binnekant van ‘n crunchie. Ek is nog altyd MAL oor ‘n crunchie en die harde geel toffie borreltjie besigheid binne in die sjokolade.

Ek kan nie rerig onthou wanneer ek besef het dat mens die crunchie gedeelte sonder die sjokolade kan koop en selfs kan maak nie. Ek onthou net dat ons met ons Matriekvakansie by Christine hulle, ‘n baie goeie vriendin van my, se vakansiehuis in Diaz gaan bly het. Daar was, is seker nogsteeds, ‘n Convenience Centre so 1 km van hulle huisie af, waar jy enige ding onder die son kan koop. Oky, seker nie so ekstreem nie, maar dit is een van daai tipiese vakansie oord winkeltjies wat swemklere, geskenke, groceries, ‘n koffie-shop, visvang toerusting, alles wat jy aan kan dink en moontlik nodig sal hê by die see, onder een dak verkoop. Daar het ek die een dag honeycomb in ‘n pakkie gesien en dadelik gekoop. Ek moes dit al vroeër in my lewe by ‘n markie gesien het, maar ek dink daai dag was die eerste keer wat ek dit actually vir myself gekoop en ‘n nuwe lewe vir my oopgegaan het. EK IS MAL DAAROOR!!!

So het ek iewers in my lewe besef, maar mens kan dit maak, en eendag gaan Mareli dit nog self maak. Hoe moeilik kan dit nou wees…

Hierdie is nogal ‘n lang proses wat my geduld baie getoets het, maar wat blykbaar baie belangrik is. Die stroop/heuning moet saam met die strooisuiker op ‘n lae temperatuur smelt en dan kookpunt bereik van 149° C. Dit vat laaaaank! Dan gooi jy die koeksoda by en die proses gaaan BAIE vinniger en als moet so gou as moontlik gemeng in ‘n bak gegooi word.

Hahaha, Mareli dit is nie so eenvoudig soos wat jy dink nie.
3 Resepte later, 2 probeerslae en te min bestandele aan die einde van die maand om nog ‘n slag te probeer, het ek besluit dis verseker nie so maklik soos ek gedink het nie.

Die Honeycomb was eetbaar en was lekker, maar ek is verseker nie tevrede met hoe dit uitgekom het nie en sal nog aanhou oefen tot ek dit regkry.

Klapperys

Klapperys was nie deel van die oorspronklike plan nie omdat ek al vroeër in my lewe klapperys gemaak het. Met die hele uitdaging van skuimpies, fudge en honeycomb en my kêrel se vreemde giere van nie fudge of skuimpies eet nie, het ek half skuldig gevoel dat ek vir almal lekker dinge maak, maar 2 derdes van wat ek maak, eet hy nie. Hy het nou al ‘n rukkie aan my ge’nag’ om vir hom klapperys te maak. Omdat dit ‘n resep is wat so maklik en vinnig is en die bestandele reeds in ons huis is, het ek besluit om toe nou, net daar, die klapperys ook te maak.

Ek was vas oortuig om die tradisionele wit en pienk klapperys te maak, maar ek het die volgende besef.
Om kleursel te meng by die eindproduk is bietjie moeilik. Kleur eerder jou kondensmelk.
As jy 2 kleure wil maak, moenie probeer om al die bestandele te halveer sodat jy die helfte kan kleur nie, maak eerder die resep 2 keer aan en kleur die een mengsel.

Klapperys is gemaak en toe ook eerste opgeeët. Ek het ook iets nuut van my kerêl geleer, die man hou baie van klapperys, maar glad nie van skuimpies en fudge nie.

Hierdie hele proses het my baie laat dink aan wat ‘n goeie vriendin, Ciska, vir my gesê het.
Veronderstel ons albei wil ‘n marathon hardloop. Ek glo ek moet Brand X tekkies dra en 4 keer ‘n week oefen. Sy glo jy moet Y tekkies dra en elke dag van die week oefen. Ons albei se eindoel is dieselfde maar ons voorbereiding is verskillend. Punt is ons gaan altwee die wedloop voltooi en albei se maniere was reg. So het mens klomp resepte vir dieselfde ding, maar hoe om dit te maak gaan verskil, hoe dit dalk gaan smaak gaan ook verskil, maar ons albei het fudge gemaak.

Na ‘n baie soet en lekker maand het ek besluit ek sal defnitief weer van als maak, maar vir eers moet die volgende uitdaging gebeur.

Tot die volgende uitdaging.
My Mapstieks XX

Dankie vir die resepte:
Oom Daniël (a.k.a Sarie 1998) se skuimpies
Tyrone se skuimpies
Tannie Doulina se fudge
Honeycomb wat ons iewers op die internet gekry het
Christine se klapperys

Dankie vir die fotos my liewe moeder en natuurlik my kêrel ook.

Maak klere op die regte manier

30 VOOR 30

As ek aan naalwerk dink kan ek nie help om terug te delf in my kinderjare nie.
Soos wat mens by my ouma se huis, wat net ‘n kilometer van ons af was, ingestap het, is dit asof jy die naaldwerk geruik het. Ek hoor nou nog die klanke van die masjiene wat haar huis elke dag gevul het.

Ek en my boetie was baie gelukkig om nie na ‘n naskool te moes gaan nie. Ons was baie geseënd dat my ouma so naby ons gebly het, dat sy in die middae na ons kon kyk. My ouma se werk was om verstellings aan klere te maak, of soos die 5 jaar oue Mareli sou sê, om ander tannies se stukkende klere reg te maak of om die vet tannies wat maer word se klere kleiner te maak. 

Soos ek en my boetie na skool op die mat met die klein stukkies afval garing en materiaal gespeel het, was tannie Bettie en tannie Anna ook deel van ons dag. Hulle was ouma se helpers. Elkeen soms op haar eie masjien en die getjir trjir van die masjiene het deel geword van ons lewe. So het ons vakansie ook by ouma se huis deurgebring en saam met die niggies en nefies wat van die plaas af kom kuier het, het ons gedurig vermaak gevind in Ouma se boks met afval lap. Ons het die lappe gebruik, natuurlik om huisies te bou soos dit in enige kind se wese is en dan ook om onsself te drapeer vir klere.


Ek dink my liefde vir naaldwerk moes daar al begin het. Ouma het ons leer stik op haar masjien, maar ons kon nie die masjien voetjie trap nie, ander shjirtz die lap weg en jy stik skeef. Ons het maar die wiel langs die kant gedraai, stukkie vir stukkie, het ek en boetie vir onsself Bybelsakkies gemaak. My hele eerste naaldwerk stuk. 

Daarna het ‘n paar klein handsakkies gevolg. Ek het selfs op ‘n stadium gedink om in my vrye tyd meer handsakke te maak en dit te begin verkoop, by Mr Price nogal. Die onskuld van ‘n kind, my handsakke het nie great gelyk nie!

Soos ek nou maar ‘n creative soul is, raak ek ook maar baie maklik en vinnig verveeld.
My arme poppe het deurgeloop en die klere wat hulle gehad het, was ook net vir so lank exciting. Ek het op ‘n dag besluit die Barbies moet NOU nuwe klere kry. Ou sokkies wat hulle maats verloor het was perfek. Ek het die arme ou sokkies nuwe lewe gegee en dit in popklere omskep. Dit het my absoluut niks gekos nie en niemand het omgegee dat ek die verlore sokkies gebruik het nie.

So het Mareli se kunstalent ontwikkel en enige iets kreatief het haar aandag getrek. Ek het saam in materiaal winkels gaan rondloop en die mooi lap gesien wat altyd in my gedagtes in iets moois omskep kan word. Oud genoeg om self materiaal winkel toe te gaan, het ek die mooi blou en wit blokkies materiaal met rooi cherries gaan koop, ‘n patroon gekry en self die ding begin maak. Hoe moeilik kan dit nou wees!
Uhm, toe nou nie so maklik soos wat ek gedink het nie. Alhoewel ek die rokkie nogsteeds het en al baie gedra het, is dit nou nie een van daai rokkies wat mens geld voor kan vra nie, vir die eenvoudige rede dat hy nie op die regte manier  gemaak is nie. Op die oog af lyk hy fine, maar soos my ouma altyd gesê het “dit was nou ‘n hoereerdery”! Ja my ouma!! Basies, jy is besig om kortpaaie te gebruik, die ding is GLAD nie reg volgens patroon nie, jy het dit gekonkel, maar jy het hom maak werk, op die verkeerde gekonkelde / hoereerder / kortpad manier!!

Dit het my nie gekeer om nog klere te wil maak nie en ek het ook ‘n paar keer daarna nog klere gemaak, nog steeds nie op die regte manier nie, met ‘n “hoereerdery’ maar dis gedoen. My tannie, wat op ‘n stadium vir ‘n boutique klere gemaak het, het ek altyd gekry om my “hoereerdery” te help fix. Shame, sy het ook maar elke keer met geduld gehelp, maar aanhou sê ons moet eendag vir my ‘n patroon en lap gaan koop dan maak ons dit stap vir stap reg van die begin af. Volgende keer wat ek weer ‘n stuk lap wat ek ‘n rokkie noem by haar aanbring, het sy maar net weer gesê ons moet ‘n patroon en lap gaan koop.

Met die 30 voor 30 uitdaging, het die geleentheid sommer vanself opgeduik, ons moet klere maak, op die REGTE manier. Dadelik dink ek aan die Dungaree waarvan ek die patroon nou al ‘n hele rukkie het, maar nog nie gemaak het nie, want ek wil dit reg doen. Ons gaan materiaal winkel toe, besluit om ‘n rokkie en romp ook te maak, want hoekom wil ek nou net 1 ding maak, as ek 3 kan maak!!

Ek was vas oortuig hierdie gaan maklik en vinnig wees, ek gaan dit in ‘n naweek gedoen kry. Hahahaha!! Eye opener ahead, 3 items gaan NIE in ‘n naweek klaar wees nie! Ek het verseker onderskat watse harde werk en hoeveel tyd in naaldwerk ingaan. Daar is verseker items wat makliker en vinniger is, maar daar is ook bietjie moeilike patrone en dan kry mens vir Mareli wat ‘n patroon weer wil verander soos die prentjie in haar kop.

Ek het wel nie die 3 items klaar gekry soos ek gehoop het nie en toe die tyd aangebreek het om my blog op die 27ste Okt te moet post, het ek 1 en ‘n halwe item gehad. Met ‘n 70ste en 27ste verjaarsdag wat elk afsonderlike naweke opgeneem het en die ander naweek ‘n doop, het ek verseker nie by die ander 1 en ‘n halwe item uitgekom nie. Ek het een crazy maand gekies om hierdie eenvoudige uitdaging te voltooi.

Sondag, 27 Okt breek toe aan en ek is op een groot wiplank, wat moet ek doen? Post ek oor dit wat ek gemaak het en is dan teleurgesteld in myself omdat ek nie die 3 items, waarvan 1 die Dungaree is wat ek die graagste wou maak, klaar gemaak het nie of moet ek net besluit, nee ek compromise nie en ek vat nog ‘n week of so en maak als klaar. Die besluit is seker maar vanselfsprekend siende dat dit nou al die 10de Nov is en ek nou eers die post maak.  

Ek het wel weer ‘n paar dingetjie geleer in hierdie hele proses:  

  • Ek het net weer agtergekom dat ek baie hard op myself is. Wanneer ek my kop op iets sit, wil ek dit perfek doen. Dit is nie noodwendig ‘n slegte ding nie, maar ek het net besef dat ek net bietjie moet chill en nie altyd als perfek gaan kan doen nie.
  • Ek twyfel in myself en of dit wat ek gemaak het mooi is. 
  • Ek het confirmation nodig. Sodra ek die romp of rok of whatever gemaak het, het ek nodig om te hoor dit lyk mooi.
  • Moenie ‘n verwagting skep van reaksies wat jy wil hê nie en dan kwaad wees as jy nie daardie reaksie gekry het nie. Jy gaan jouself net teleurstel en dan konflik veroorsaak. Hierdie is iets waaraan ek baie hard werk om nie te doen nie. 
  • Glo wat mense vir jou sê, as jou kerel vir jou sê die rokkie is mooi, glo hom en sê dankie! 
  • Mens kan nie almal altyd happy hou nie. Soms gaan jy moet vergeet van almal anders en eerder jouself happy hou en soms gaan jy terugstaan en iemand anders bo jouself sit. Altwee is meer as fine.
  • As jy besluit op iets en jy wil dit bereik, moenie compromise nie! Nooit nie, vir niemand nie! Dis oky om soms selfsugtig te wees.
  • Vra vir raad, luister daarna en maak dan jou besluit.
  • Wees dankbaar vir die mense in jou lewe wat jou ondersteun en sê dit vir hulle!
  • Naaldwerk is nie so maklik nie en ook nie so vinnig nie, maar ek het dit so baie geniet.
  • Sommige materiale moet eers gewas en in water geweek word voor jy iets daarmee kan maak anders krimp dit
  • Die patroon help BAIE!! Lees dit, lees dit weer en pas dit toe. 
  • Sny volgens die patroon se instruksies, dit help baie. 
  • Jy gaan foute maak, jy gaan op plekke stik en dan is dit verkeerd.
  • Jy gaan lostrek en vaswerk en weer lostrek en weer voor jy dit reg gestik het. 
  • Dis baie stresvol! Om ‘n idee in jou kop te hê en nie 100% seker te wees dat dit so gaan uitdraai nie, is stresvol! 
  • Geniet dit en wees trots op jouself.

Ek het die hele proses vreeslik baie geniet en weet dit gaan nie sommer hier stop nie. Wie weet dalk begin ek nog eendag ‘n klerereeks!! Wink wink…!
Vir nou eers gaan ek vinniger moet begin werk aan die volgende uitdaging om nie weer die 27ste se deadline te mis nie. ‘n Maand gaan baie vinniger as wat ek ooit gedink het.

My Mapstieks … ek sê nou totsiens!!

Dankie vir my liewe other mother (my tannie) vir al haar geduld en hulp! We did it!

Dankie weereens liewe kerel vir die fotos!!

Bak ‘n brood

30 VOOR 30, Bak 'n brood

“The best thing since sliced bread….”

Die beste ding since sliced bread is… wel sliced bread!! Daar is darem maar baie min dinge so lekker soos ‘n warm stuk gesnyde brood met regte botter op, of kaas, of konfyt of quite frankly whatever jy op jou brood eet.

Brood bak was die een ding wat ek dadelik op my lys van 30 goed geskryf het. Ek hoef nie eers 2 keer daaroor gedink het nie. Ek kan net onthou dat ek al so baie gesê, eendag wil ek nog brood bak. Regte egte brood, nie piesangbrood of brood waar jy sommer die deeg by die winkel koop nie, nee ek wil brood bak, van scratch af, wat geknie moet word, laat rus om te rys, sag hanteer moet word en dan nog na dit uit die oond kom met botter gesmeer word. So toe ek die lys van 30 uitdagings vir myself opgestel het, was broodbak seker een van die eerste dinge, indien nie die heel eerste ding, wat sy plek op die lys gekry het.

Ek het wel gedink om ‘n brood te bak is baie moeiliker as wat ek dit toe nou op die ou end beleef het. Ek weet nie of ek net dalk nie die regte instense proses gevolg het nie en of dit dalk net rerig so eenvoudig was nie, maar hier sit ek en dink, pleks jy dit al lankal gedoen het. Ja ek sê nou nie, dat my brood perfek uitgekom het nie, inteendeel, ek dink ek gaan nog ‘n hele paar brode moet bak om heel tevrede met myself te wees. Maar brood bak het ek gebak, of laat ek eerder sê BRODE is daar gebak.

Ek het eendag iemand hoor sê dat as jy ‘n resep kan lees, kan jy bak en kosmaak. Hierdie “iemand” het wel nie gesê dat ‘n goeie resep deur baie liefde van die kok en lewenservaring aangepas word nie. Nee daai stukkie moet jy maar self uitfigure soos jy weer en weer die resep aanpak en probeer. Gelukkig het ek toe nou my 91 jarige ouma aan my kant om te help met hierdie hele brood bak ekspidisie. ‘n Ouma wat nie meer so lekker sien of hoor nie, maar ‘n ouma wat glad nie skrik vir ‘n uitdaging nie en verseker al ‘n paar resepte haar eie gemaak het.

Die hele broodbakkery moes toe nou in 2 sessies opgedeel word. Ek wou graag 4 verskillende soorte brode wou bak, ja jy het reg gelees, 4 brode. Alhoewel ek ‘n hele dag daarvoor uitgesit het, het Murphy gou ‘n eiertjie kom lê en my bederf met ‘n fisio afspraak. Dit het natuurlik veroorsaak dat ek die brood knieëry moes los vir ‘n ander dag.

Ons het toe nou maar besluit op ouma se driehoek broodjie en ‘n “maklike” broodjie in my ma se resepteboek. Die maklike broodjie was op die ou end toe nie so malik nie en die resep moes bietjie aangepas word, natuurlik en ons het ook besluit om ‘n ekstra geur by te voeg

Erfenis dag was darem om die draai wat toe nou die perfekte geleentheid was vir die ander 2 brode. Die regte egte boerbrood en my tannie se gewilde caramel broodjies.

Nou ja, ek kan nou elke stap uitspel en verduidelik, maar ek het besluit om ons nie almal daarmee te verveel nie. Die 4 brode is gebak, met so klein bietjie frustrasie, baie lag, ‘n paar aanpassings, heelwat sukses, groot lesse, baie groot lesse en ook ‘n besef dat als nie altyd met die eerste probeerslag perfek gaan wees nie. Ek wil wel ‘n paar goedjies deel wat ek in die proses geleer het.

  • Dis rerig nie so moeilik soos wat mens dink nie.
  • Mens gaan nie met die eerste probeerslag dit perfek reg kry nie.
  • Wysheid kom toe wel met die grysheid en daar word baie anders na resepte gekyk, as mens ooit dan nog na resepte kyk.
  • Gooi bietjie meel of olie op die oppervlak waarop jy werk en aan jou hande om seker te maak die deeg klou nie vas nie.
  • ‘n Stukkie bakpapier onder in die pan, wat gesmeer is, help dat die brood nie in die pan vasplak nie.
  • As jy ekstra bestandele soos ham, kaas in die brood wil sit, meng dit saam met die droeë bestandele.
  • Die deeg moet rys, natuurlik, dubbeld sy aanvanklike grootte.
  • Die deeg moet nie koud of warm wees nie, kamertemperatuur.
  • Ouma het sommer die pannetjies met die deeg in, in ‘n plastieksak gesit, en toe in lou warm water, wat maak dat dit makliker rys.
  • Sodra die deeg begin borreltjies bo op maak, is dit reg om oond toe te gaan
  • Hanteer die deeg in die pannetjies versigtig en met omgee, anders val dit plat.
  • As jy aan die gebakte broodjie klop en dit klink hol binne, is die brood reg.
  • Lag vir jouself
  • Kry meel op jou gesig
  • Proe en deel
  • Geniet die hele proses

So kom ek toe nou by die groot les en die uiteinde an die dag.

Geniet die proses. Ja ek weet dit klink cliche, “dit gaan nie oor wen nie, solank mens dit net geniet…blah blah blah”, maar hierdie het so groot werklikheid geword op die dag. Dit was die eerste ding van die 30 goed wat ek aangepak het, iets wat rerig opwindend is, wat ek veronderstel is om te geniet, maar ek moet bieg dis die een ding waarmee ek gesukkel het. .

Ek het dit alles so oordink, die dag moet glad verloop, die brood moet perfek uitkom, die foto’s moet tydskrif mooi wees en en en…. en ja, so vergeet ek om die hele proses te geniet.

Ek het met my fotograaf a.k.a my kêrel baklei want hoekom is hy nie die heeltyd daar om elke beweging af te neem nie en waar is al sy toerusting om hierdie broodbak proses soos iets uit ‘n kos tydskrif te laat lyk. Kan jy glo? Ek het selfs in die proses vir my ouma gesê, dit maak nie saak hoe ons dit doen nie, dit moet net reg lyk op die fotos. Oh my, do you hear yourself Mareli, (rolling eyes emoji). I mean, jy is nie besig met ‘n food blog waar chefs resepte vooraf uittoets en oefen, met ‘n hele filmspan wat als afneem, voor daar oor die regte een geblog word nie, nee jy is besig met ‘n challenge van goed wat jy WIL doen, met jou onderwyser kêrel as fotograaf en 91jarige ouma wat resepte sommer reg ruk as sy dink dit werk nie so lekker nie. ‘n Uitdaging wat jy aanpak en WIL geniet, maar op hierdie stadium net jouself en almal om jou uitstres.

Ek was sommer ‘n op stadium heel emosioneel en geïrriteerd omdat alles nie verloop soos ek dit voorgestel het nie.

Dis maar ongelukkig nie hoe die lewe werk nie, ja weer cliche. Jy kan beplan soos jy wil, maar jy het nie altyd beheer oor hoe jou dag en uitdaging verloop nie. Jy het nie beheer oor ander mense se doen en late nie en as kêrel nie die foto so geneem het nie en die oomblik is verby, dan is die oomblik verby. Jy kan wel besluit hoe jy die situasie gaan hanteer en of jy dit onaangenaam gaan maak vir almal om jou oor dit nie volgens jou beplanning loop nie, of jy kan besluit om dit te geniet en die beste daarvan te maak!

So as jy weer vir my vra, wat is die beste ding since sliced bread… die lesse wat jy daaruit leer en beter doen. Ek besluit dan nou, vir al die uitdagings voorentoe, my eerste doel sal wees, om dit te geniet.

Ons gesels dan weer, tot volgende keer.

Mareli xx

DANKIE aan my amazing fotograaf
a.k.a kêrel wat eintlik ‘n onderwyser is


Toe tref my quater life crisis!

30 VOOR 30

“Your later may be late. Never postpone your salvation HOURS to tomorrow. If it’s not now, it may be never. The days are not OURS!” 

– Isrealmore Ayivor

“Someday”, you said you’d do it yesterday; Yesterday, you said you’ll do it today. Today, if you push it to tomorrow, it’s likely tomorrow, you’ll shift it to “Someday”! Do it now!” 

– Isrealmore Ayivor

Noem dit seker maar ‘n “quarter life crisis” of dalk ‘n “eye opener” ek weet nie, noem dit eintlik maar net wat jy wil, maar hier is ek nou, aan die begin van my eerste blog post waar ek al klaar nie die beste taal gebruik toepas nie en net skryf uit die hart uit. Ja dit is heel moontlik hoe die volgende 30 posts, en die klomp daarna gaan volg, sommer net so uit die hart uit, sonder enige fancy woorde, en verseker taal wat gemeng word.

In elk geval, kom ek verduidelik.

My kêrel het onlangs die groot 30 mylpaal in sy lewe bereik en daar kom ek met ‘n skok agter, dat die ouderdom 30 nie meer so ver vir my is nie. Ja dit is seker nie so erg soos mens dit altyd maak en wat ek op die oomblik voel nie, ouderdom is mos maar net ‘n getal, maar ja ek het geskrik!!

Dis asof mens van kleins af dink, sjoe 30 is oud. Ek is amper seker almal van ons het al op ‘n stadium in ons lewe so gedink. Jou exciting lewe is verby die oomblik wanneer jy die groot drie-nul tref.

Moet my nou nie verkeerd verstaan nie, ek dink glad nie 30 is oud nie. Inteendeel, ek sien soveel mense wat in hulle 30tigs die tyd van hulle lewe het, en meer exciting leef en dinge doen as wat ek op 27 doen. Die realiteit van 30 het net ‘n bietjie vinniger gekom as wat ek verwag en gehoop het.

‘n Mens sê so baie, ek sal eendag graag dit nog wil doen, en ek sal graag dat nog wil doen. Doen mens ooit al die dinge wat jy “so graag” eendag wil doen? Ek het verseker nog nie die oorsese vakansie gevat wat ek nou al so lankal “graag” wil doen nie. Ek het ook nog nie daai painting klaar gemaak wat ek eendag nog graag wil klaarmaak, raam en ophang nie. Maar ek het wel die woord “EENDAG” heeltemal te veel gebruik.

Beteken dit dat ek eendag eers die dinge gaan begin doen, eendag gaan ek eers begin leef, as ek dit nou so “dramaties” kan sê? Wanneer eendag? Eendag wanneer ek eers in my 30tigs is?

Ek het toe nou ‘n paar sommetjies gaan maak, gaan uitwerk wanneer my “eendag-as-ek-groot-is” ouderdom aanbreek. Op die oomblik is ek 27. Ek word 30 op 27 Februarie 2022. Dit wil sê oor 2 en ‘n half jaar is my groot 30… wat beteken ek het 30 maande voor ek 30 word. Bietjie toevallig. Ag maar ek love die significance van getalle!

So het ek nou maar ongelukkig bietjie van ‘n slegte gewoonte om dinge uit te stel en vir eendag te los. Selfs op skool het ek al my take tot op die laaste nippertjie gelos maar dan kry ek baie goed onder druk dinge gedoen. In elk geval, ek hou ook baie van uitdagings en moet bysê, sodra ek vir myself ‘n uitdaging stel, is ek doelgerig om dit te voltooi.

Ek het baie gesê, Eendag wil ek dit doen, maar na my effense skrik van 30-is-nie-meer-SO-ver-nie, het ek besluit my EENDAG is nou VANDAG! Ek gaan nou ‘n uitdaging vir myself gee en nou die dinge begin doen.

30 dinge voor ek 30 word in 30 maande.

Yes, there it is. 30 voor 30. Ek sal graag in die volgende 30 maande dinge wil doen wat ek nog altyd wou doen. Dis nou nie noodwendig te sê dit gaan 30 major, life changing dinge wees nie, maar iets soos om ‘n brood te bak of net tyd te maak om te lees, sal deel maak van die lysie. Daar is natuurlik meer extreme challenging dinge wat my langer gaan neem as ‘n maand, maar die lysie gaan ek nou nie meer langer los tot eendag nie!

Nou vir die lysie… Hier is die 30 dinge wat ek in volgende 30 maande wil aanpak voor die ouderdom van 30! Van die goed gaan ek verseker in ‘n dag gedoen kan kry, van dit gaan oor die tydperk van die volgende 30 maande gebeur en daar is selfs hier en daar iets wat nie noodwending, of selfs glad nie, in my hande is nie.

  1. Begin ‘n Blog
  2. Gaan oorsee
  3. Bak ‘n brood
  4. Hardloop ‘n wedloop
  5. Bereik my “Health & Fitness” doelwitte
  6. Maak ‘n painting klaar
  7. Maak klere van “scratch” af op die regte manier
  8. Gaan op ‘n staptoer
  9. Lees 30 boeke
  10. Leer ‘n nuwe taal
  11. Leer die kuns van fotografie
  12. Leer om macrame te doen
  13. Leer om hand borduurwerk te doen
  14. Doen pottery
  15. Eet by ‘n baie fancy en duur restaurant
  16. Woon ‘n kookklas by
  17. Skryf ‘n fliek
  18. Gaan doen ziplining
  19. Gaan doen power paragliding
  20. Begin met kontemporere dansklasse
  21. Kry ‘n agent
  22. Maak honeycomb, skuimpies en fudge
  23. DIY iets groot soos ‘n boekrak
  24. Brei ‘n trui
  25. Gaan op daardie koffie afspraak wat mens so lank uitstel
  26. Maak jou verhoogstuk klaar
  27. Raak verloof – HOPELIK!
  28. Begin met “Bullet journal”
  29. Doen ‘n ordentlike roadtrip met baie fotos
  30. Sny jou hare

So hier het julle dit nou, my quater life crisis opgesom in my eerste blog post. Vir die volgende 30 maande beoog ek om elke maand op die 27ste, iets van die lysie af te tick en almal op hoogte te hou.

Ek neem aan nr 1 op die lysie kan ons so semi aftick, maar ek sal ‘n legit post daaroor maak wanneer die blog bietjie meer aan die gang is.

Lets do this! My 30 maande begin verlede week Dinsdag (shock emoji), of moet ek eerder sê moes verlede Dinsdag begin het. Ek is baie opgewonde vir die volgende 30 maande wat voorlê en die wat daarna volg. Laat weet my wat jy dink, of daar iets is wat ek by die lysie moet add, of as jy van ‘n cool plek weet waar ek die goed kan doen. Laat weet ook indien jy “keen” is om die lysie saam met my aan te pak!

Bye vir nou!
Mareli xx

DANKIE
Bianca Potgieter vir my mooi fotos!!